Mediteren is loslaten

Wanneer je de naam van iemand of iets vergeten bent is vaak de enige manier om het je weer te herinneren het zoeken helemaal te vergeten en met iets heel anders bezig te zijn. Vaak komt de naam vanzelf naar boven. Bij alle vormen van devinatie of orakel speelt hetzelfde. Er is een vraag, vervolgens wordt de vraag zelf helemaal losgelaten omdat men zich dient te concentreren op iets anders zoals het gooien van muntjes, tellen van stokjes of het opzeggen van formules, om vervolgens een antwoord te laten verschijnen.

Je kunt mediteren beschouwen als een periode van 'niet zijn'. Dat wil zeggen niet zijn zoals je bent in reflectie met de dagelijkse wereld. Ofwel iets zijn dat onafhankelijk is van de gebeurtenissen en de ervaringen in de wereld. Je zou denken dat dit zogenaamde 'niet zijn' gemakkelijk is, maar het blijkt juist heel moeilijk te zijn. De vraag die hierbij op de voorgrond ligt is ‘wat ben je?’. Bepaalde meningen over wat je bent kunnen het mediteren haast onmogelijk maken terwijl andere meningen het mediteren juist vergemakkelijken.

Mediteren is zo'n loslaten. De voorwaarde is natuurlijk wel dat je op een juiste manier mediteert en niet zomaar nadenkt of aan het dagdromen bent. Mediteren is iets heel specifieks. Het is iets anders dan zelfanalyse, shamanistisch reizen of dromen, contempleren of concentreren. Hierover bestaat veel verwarring. Daarnaast wordt de verwarring nog groter omdat bij verschillende tradities deze woorden net iets anders gebruikt worden.

Ik geloof niet dat er een waarheid bestaat over wie of wat je bent. Er is alleen een steeds wisselende oriëntatie, afhankelijk van de situatie en het kader waarbinnen je naar jezelf kijkt.

Je kunt mediteren beschouwen als een periode van ‘niet-zijn’